Παγωτό τριαντάφυλλο

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Ένα αλλιώτικο παγωτό με γεύση τριαντάφυλλο...

Είναι μερικά βιβλία που έρχονται σχεδόν αθόρυβα κι αβίαστα, δίχως ''τυμπανοκρουσίες'' και μεγάλα λόγια συντροφιά που θα προσπαθήσουν να τα δεις με καλό μάτι εξ αρχής. Είναι εκείνα τα βιβλία που διεκδικούν ένα κομμάτι της σκέψης και μία θέση στην καρδιά σου με τόση τρυφερότητα κι ενσυναίσθηση που δεν μπορείς να τους το αρνηθείς. Είναι εκείνα τα βιβλία που δεν έχει σημασία ο όγκος τους, αλλά καταφέρνουν και βρίσκουν και ''ακουμπούν'' πάνω σε αυτές τις μικρές φλέβες που οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά, στη σκέψη και εντέλει στο βάθος της ψυχής μας και μας πλημμυρίζουν από την κορυφή έως τα νύχια, από μέσα έως έξω, με συναισθήματα τόσο δυνατά και λυτρωτικά -την ίδια στιγμή- που σε κάνουν να τα αναπολείς και να τα φέρνεις στη μνήμη σου για πολύ καιρό και μετά την πρώτη τους ανάγνωση... Ένα τέτοιο βιβλίο είναι η καινούργια νουβέλα της συγγραφέως Μυρτούς Κατσουλάρη, με τίτλο ''Παγωτό τριαντάφυλλο'', η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι. 

Δύο σχεδόν χρόνια μετά την κυκλοφορία της νουβέλα της, με τίτλο ''Θ-έρως Τήνος" (εκδόσεις Συρτάρι), η δημιουργός -στη δεύτερη συγγραφική της προσπάθεια- θα έρθει να μας ''φιλέψει'' ένα αλλιώτικο παγωτό με γεύση τριαντάφυλλο. Μόνο που αυτήν την φορά, η επίγευση που θα μας αφήσει θα μοιάζει κάπως γλυκόπικρη, όπως άλλωστε συνηθίζει να πράττει και η αληθινή ζωή. Άραγε, ποιοι/ες οι τυχεροί/ες που έτυχε να το γευτούν έστω και για μία φορά στη ζωή τους και αυτή να είναι αρκετή ώστε να παραμένει ζωντανή η ανάμνησή της τόσο στα χείλη όσο και στη σκέψη και την καρδιά τους; Και σας ρωτώ; Αρκεί αυτή η μοναδική φορά χαράξει την πορεία της υπόλοιπης ζωής μας; 

''Η γιαγιά της Ελπίδας την προσκαλεί στο σπίτι της με σκοπό να της διηγηθεί μια ιστορία, αυτήν της Λένας, η οποία ξεκινά το 1944 στην ελληνική κοινότητα του Καΐρου και τελειώνει το 1974 σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Τελειώνει όμως πραγματικά τότε; Η ιστορία μιας γυναίκας που γράφτηκε από χέρια άλλων μέχρι τη στιγμή που θέλησε να γράψει τον δικό της επίλογο." (Από το οπισθόφυλλο)

Λένε ότι οι άνθρωποι σε μεγαλύτερη ηλικία είναι σαν να ''κουβαλούν'' στις πλάτες τους την ιστορία όχι μόνο τη δική τους, αλλά και του τόπου μας και εμείς οφείλουμε με προσοχή και ''ανοικτή'' σκέψη -πάντα μαζί με τον όποιο σεβασμό και ωριμότητα!- να τους/τις ακούσουμε και να ''ρουφήξουμε'' σαν άλλα σφουγγάρια τα όσα πολύτιμα μικρότερα, ή, μεγαλύτερα έχουν να μοιραστούν μαζί μας. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τις δύο κεντρικές πρωταγωνίστριες της παρούσας νουβέλας. Η μία στη θέση της γιαγιάς και η άλλη στη θέση της εγγονής με ένα δέσιμο αγάπης και νοιαξίματος που ξεπερνούσε τους όποιους συγγενικούς δεσμούς αίματος, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και με μία ακαταμάχητη αληθοφάνεια θα μας επιτρέψουν να σταθούμε στο πλάι τους και να αφουγκραστούμε όσα έχουν να μας διηγηθούν...

Η συγγραφέας με έναν ρόλο ρέοντα, κατανοητό, συγκινητικό και εντέλει λυτρωτικό με τις έξυπνες παρεμβάσεις διαλόγων, καθώς και την περιεκτική μορφή των κεφαλαίων σαν άλλα κινηματογραφικά καρέ όπου πάνω τους αποτυπώνονται με άκρως περιγραφικό τρόπο στιγμές ζωής, θύμησες, όνειρα, ευχές ανεκπλήρωτες, πάθη, λάθη και έντονα συναισθήματα έρωτα, αγάπης, συγχώρεσης και αποδοχής μέσα από την όποια παραδοχή και εξομολογητική τάση όλων όσων μπορεί να υπήρχαν καλά κρυμμένα στα ''ντουλάπια'' των αναμνήσεων και που η ''ανάδυσή'' τους από εκεί μπορεί να έχει τόσο θετικά όσο κι αρνητικά αποτελέσματα... Μα δεν αξίζει, όπως και να έχει, όταν έρχεται εκείνη η στιγμή που να ειπώνονται όλα και να μας απαλλάσσουν από το περιττό βάρος των όποιων τύψεων;

Άν και από την αρχή είχα αντιληφθεί τα πάντα σχεδόν -αναφορικά με την υπόθεση- η συγγραφέας έχει τον τρόπο της να σε πείθει να μείνεις και να διαβάσεις το βιβλίο μέχρι την τελευταία του σελίδα. Λες και μπορείς να βρεις κομμάτια του δικού σου εαυτού και ψυχής πάνω σε αυτά τα πρόσωπα του έργου. Σαν να σου θυμίζουν πολλά, μα και τίποτα. Κι όμως, να μην παύεις στιγμή να τα αισθάνεσαι ως δικά σου αγαπημένα πρόσωπα. Κι από τη μία μεριά, η μυρωδιά της κολόνιας με το υπέροχο όνομα ''Μυρτώ'' να ''ξυπνά'' παιδικές αναμνήσεις κι από την άλλη μεριά, αυτή η γεύση του παγωτού τριαντάφυλλου να σου υπενθυμίζει με τον πιο γλυκόπικρο τρόπο ότι η ζωή μας περιέχει κι άσχημες και πονεμένες στιγμές -σαν το τσίμπημα από τα αγκάθια του τριαντάφυλλου-, μα κι εκείνες τις στιγμές γεμάτες γλύκας και ζάχαρης σαν εκείνες που προέρχονται απολαμβάνοντας αυτήν την τόσο ντελικάτη του γεύση. 

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν η ζωή μου θα είχε πάρει άλλη μορφή εάν δεν είχα ακολουθήσει κάποιους συγκεκριμένους δρόμους, εάν δεν έπρεπε να δειλιάσω, ή, να συμβιβαστώ, ή, εάν, τελικά, είχα πάρει άλλες αποφάσεις το αν θα με δικαίωναν, ή, όχι μετά από τόσα χρόνια. Εάν, δηλαδή, είχα ζήσει κάποια πράγματα ολοκληρωμένα και δεν είχαν παραμείνει όνειρα ανεκπλήρωτα, ή, ημιτελή... Μα και πάλι, σκέφτομαι ότι καμία φορά η ζωή αποφασίζει τί είναι καλύτερο για εμάς, ακόμη κι αν δεν το βλέπουμε τη στιγμή που μπορεί να το ζούμε. Ποιος/α ξέρει να πει με σιγουριά; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η παρούσα νουβέλα μου άρεσε πάρα πολύ και στο μέλλον θα ''επιστρέψω'' πίσω σε εκείνη.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι.