Μια εξαιρετικά άθλια υπόθεση

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Δύο χρόνια μετά την πρώτη μου ''γνωριμία'' με την πένα της συγγραφέως Julia Seales (Τζούλια Σιλς) και το πρώτο βιβλίο της σειράς με τις περιπέτειες της αγαπητής Μπεατρίς Στιλ (Beatrice Steele) μέσα από το μυθιστόρημα, με τίτλο ''Ένας πολύ ευχάριστος φόνος", τη ''συναντώ'' ξανά στο δεύτερο βιβλίο της σειράς, με τίτλο ''Μια εξαιρετικά άθλια υπόθεση" (A terribly nasty business), το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της κυρίας Αγγελικής Κουνάδη. Και με πάσα ειλικρίνεια τολμώ να πω ότι το παρόν μυθιστόρημα με ικανοποίησε σε μεγαλύτερο βαθμό από το προηγούμενο και με έκανε να ανυπομονώ για το επόμενο. 

Όμως, επειδή δεν έχει νόημα να κάνω υποθέσεις για το τί μέλλει γενέσθαι στο επόμενο βιβλίο της σειράς με τις θανάσιμα γοητευτικές νότες μυστηρίου που έχουν έρθει να ''περικυκλώσουν'' το Λονδίνο της τότε εποχής -αν και η συγγραφέας μας αφήνει ένα μικρό κομμάτι ως δέλεαρ στον επίλογο της παρούσας υπόθεσης- ας μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις για αυτήν τη δεύτερη cozy περιπέτεια μυστηρίου όπου έχει σκοπό να ''ανακατατέψει'' την τράπουλα και να μας βάλει στη διαδικασία να συμμετέχουμε σε ένα κυνήγι όχι θησαυρού, αλλά του/των ενόχου/ων πίσω από τη διάπραξη εγκλημάτων που συγκλόνισαν τα κατά τ'άλλα φαινομενικά γαλήνια νερά της πόλης...

Είναι γεγονός ότι η συγγραφέας τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο βιβλίο της σειράς προβαίνει σε μία οξύμωρη -τουλάχιστον ως προς το ''φαίνεσθαι''- επιλογή επιθετικών προσδιορισμών μέσα στο κεντρικό νόημα των τίτλων των βιβλίων της. Σαν με αυτόν τον τρόπο να επιθυμεί να στρέψει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού προς αυτά ενώ ταυτόχρονα να μας κάνει να έχουμε λελογισμένες προσδοκίες σχετικά με του τί να αναμένουμε να βρούμε μέσα σε αυτά. Ή μήπως είναι ένας ακόμη τρόπος για να κρατήσει αμείωτο το μυστήριο και την αγωνία ώστε οι όποιες εκπλήξεις κι ανατροπές να αποδειχθούν πιο αναπάντεχες και καθηλωτικές; Οι απαντήσεις, προφανώς, και μας δίνονται μέσα στις σελίδες του βιβλίου. 

''Αφού πραγµατοποίησε το όνειρο της ζωής της –να εξιχνιάσει µια υπόθεση δολοφονίας– η Μπεατρίς Στιλ νιώθει ότι όλα µπαίνουν επιτέλους στη θέση τους. Άφησε πίσω της τη συντηρητική κοινότητα του Σουάµπσαϊρ και µετακόµισε στο Λονδίνο, πάντα µε τη συνοδεία της αξιόπιστης δεσποινίδας Μπόλτον. Εγκαταστάθηκαν σε µια υπέροχη γειτονιά, το Σουίτµπραϊαρ, γνωστή για το θέατρο Σουίτ Ματζέστικ, τους γραφικούς κήπους και ένα τσούρµο ιπτάµενους σκίουρους. Εκεί βρίσκεται επίσης και το γραφείο «Έρευνες ΝτΣ» που άνοιξε µαζί µε τον ευέξαπτο, ενοχλητικά λογικό επιθεωρητή Ντρέικ για να λύσουν τα βίαια και συναρπαστικά εγκλήµατα της πόλης.

Τίποτα δεν πηγαίνει όµως όπως ήθελε. Ο λόρδος Χάξλεϊ, φηµισµένος ντετέκτιβ και παλιός έρωτας της Μπεατρίς, εξακολουθεί να θεωρείται ο πραγµατικός ερευνητής του Λονδίνου, οπότε οι µόνες υποθέσεις που µένουν για την Μπεατρίς και τον Ντρέικ αφορούν χαµένα κατοικίδια. Όχι ότι η Μπεατρίς έχει και πολύ χρόνο για την εξιχνίαση εγκληµάτων, καθώς η µητέρα της εξακολουθεί να περιµένει από εκείνη να βρει έναν κατάλληλο, δηλαδή έναν πλούσιο, σύζυγο.

Μέχρι που µια σειρά δολοφονιών ρίχνει την Μπεατρίς και τον Ντρέικ στη δίνη ενός σκανδάλου που οδηγεί σε σύγκρουση τους πλουσιότερους της γειτονιάς µε την καλλιτεχνική κοινότητα, σπέρνοντας το χάος στην πόλη. Καθώς ακολουθούν τα ίχνη µέσα σε αίθουσες χορού, µυστικά καταστήµατα και παράξενες όπερες, η Μπεατρίς πρέπει να επιβιώσει από τις απειλές που δέχεται – πριν να είναι πολύ αργά." (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας αν και κρατά το ίδιο μοτίβο ως προς τη βασική θεματική και το πλαίσιο που θα αναπτυχθεί πάνω στο χαρτί -Λονδίνο μίας άλλης εποχής με τα δικά του ήθη, έθιμα και κανόνες γύρω από πολλά ζητήματα, καθώς και τη θέση των ανδρών και των γυναικών- θεωρώ ότι αυτήν τη φορά έρχεται να μπει πιο δυναμικά σε όλο το περιβάλλον. Σαν η ίδια η πλοκή να αποζητά να γίνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα και δυναμική. Ναι, έχουμε ξεφύγει από το πλαίσιο της πιο κλειστής κοινωνίας και ομοίως θα πρέπει να συμπεριφερθούν και τα πρόσωπα που θα εμπλακούν σε αυτήν την περιπέτεια. Με μία πιο ενισχυμένη πένα και μία ιστορία που εξελίσσεται με πιο γρήγορο και σφιχτοδεμένο ρυθμό, μπορώ να πω ότι το βιβλίο με έπεισε για τα λεγόμενά του.

Ξέρετε τί είναι αυτό που με κάνει να γοητεύομαι από αστυνομικά μυθιστορήματα εποχής; Το γεγονός  ότι τα πρόσωπα που εμπλέκονται με τον έναν, ή, τον άλλον τρόπο στις όποιες υποθέσεις πρέπει να βασίζονται στα όσα στοιχεία μπορούν να περισυλλέξουν, στην παρατηρητικότητά τους, καθώς και στην οξυμένη κριτική τους ικανότητα και σκέψη, αφού δε διέθεταν κανένα από τα σύγχρονα και εξελιγμένα εργαλεία ως προς την εξιχνίαση των όποιων εγκλημάτων που υπάρχουν σήμερα και βοηθούν τους υπεύθυνους και τις υπεύθυνες να καταλήξουν σε σαφή και ορθά αποτελέσματα. Σκεφτείτε πόσο πιο δύσκολο και απαιτητικό μπορεί να ήταν όλο αυτό και παράλληλα πόσο δελεαστικό! Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, που ανάλογα λογοτεχνικά πρόσωπα όχι μόνο έχουν γίνει πρότυπα για τους/τις νεότερους/ες συγγραφείς, μα και τόσο αγαπητά, διαχρονικά, από το αναγνωστικό κοινό.

Εγώ, λοιπόν, κάπου εδώ θα ολοκληρώσω με θετικό πρόσημο τις σκέψεις μου για το παρόν. Κι επειδή, όπως προείπα, ο επίλογος του βιβλίου μας κλείνει προκλητικά και τόσο σαγηνευτικά το μάτι και μας ''πετάει'' το γάντι για την επόμενη περιπέτεια, εγώ επιλέξω να δεχθώ την πρόκληση και να δηλώσω ανυπόμονη για τη συνέχεια!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Διαβάστε την κριτική μου για το πρώτο βιβλίο της σειράς ''Ένας πολύ ευχάριστος φόνος" εδώ: https://www.dominicamat.gr/2024/04/blog-post_25.html