Αιχμηρό ακρωτήρι παράσιτο

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Όλοι οι άνθρωποι (ανεξαιρέτως ηλικίας, φύλου, καταγωγής, επιπέδου μόρφωσης, κλπ.) είναι γεγονός ότι ζούμε έχοντας ως αόρατη ''συντροφιά'' κάποιους μύχιους φόβους. Φόβους που σχετίζονται με είτε απτά και πιο μεγάλα είτε με πιο μικρά πράγματα είτε με εκείνα τα πιο μεταφυσικά και τρομακτικά που δύναται να γεννήσει στη σκέψη μας η αχαλίνωτη φαντασία μας. Κι όχι! Μην το αρνηθείτε ότι δε συμβαίνει σε εσάς. Μην προσποιηθείτε τους/τις ατρόμητους/ες, διότι δε θα σας πιστέψω. Αρκεί να καλοσκεφτούμε ότι η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη την ύπαρξη ενός πράγματος/ιδέας/κλπ., όχι μόνο για να νιώθει ζωντανή μέσα από την όποια αδρεναλίνη του φόβου, αλλά για να θέτει όρια σε εκείνη που αν τα προσπεράσει, μπορεί να λειτουργήσουν και θανάσιμα εις βάρος της...

Τον συγγραφέα Παναγιώτη Σενούντα ''συναντώ'' ξανά μετά από αρκετό καιρό, μέσα από το καινούργιο του μυθιστόρημα τρόμου, με τίτλο ''Αιχμηρό ακρωτήρι παράσιτο" (απ'ό,τι κατάλαβα αποτελεί συνέχεια του βιβλίου ''Αιχμηρό Ακρωτήρι") το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια. Ένα μυθιστόρημα που τολμώ να πω ότι με γοήτευσε απ΄το πρώτο κοίταγμα και ήθελα να μάθω περισσότερα διαβάζοντάς το. Αφήστε που η ''αναγνωστική'' περιέργεια με ''έτρωγε'' για να διαπιστώσω το αν υπήρχε μία πιθανή εξέλιξη στη γραφή του. Μα έπρεπε να τα πιάσω από την αρχή. Άραγε, τί μπορεί να συμβόλιζε -τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά- αυτό το ''Αιχμηρό ακρωτήρι παράσιτο'' που ήταν και ο τίτλος του βιβλίου;

''Κάτι αναγεννήθηκε στη λίμνη Μορς.

Κάτι που ήρθε από πολύ μακριά.

Κάτι που διέφυγε από το κατώφλι του θανάτου.

Η Τζιλ Κένεντι και ο Λέο Σπένσερ, ένα ζευγάρι που θρηνεί αλλά δεν ξέρει πώς να αγαπήσει, θα ταξιδέψει μέχρι τη παραθαλάσσια πόλη Μαρίν, με την ελπίδα να αναζωπυρώσουν τη φλόγα του ερωτά τους. Όλα όμως θα πάρουν μια εφιαλτική τροπή όταν έρθουν αντιμέτωποι με το κακό που έχει μετοικήσει σε αυτή την-άλλοτε-ειδυλλιακή πόλη.

Ένα μικρό αγόρι που χάθηκε στα βαθιά νερά της λίμνης, ένας ενοχικός πατέρας που αναζητά τη λύτρωση και μια γυναίκα που έχει αφιερώσει τη ζωή της στην εξόντωση του κακού που πλέον μολύνει τα νερά της λίμνης Μορς, θα διασταυρωθούν με το νεαρό ζευγάρι. Όλοι μαζί θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τους εσωτερικούς τους δαίμονες, αλλά και να εξοντώσουν αυτούς που απειλούν να αφανίσουν την ζωή, όπως τη ξέρουμε.

Όμως πόσοι είναι αποφασισμένοι να κάνουν την απόλυτη θυσία; Άλλωστε, πολλές φορές, πρέπει να σκοτώσεις τον ξενιστή για να αφανίσεις το Παράσιτο." (Από το οπισθόφυλλο)

Άν και δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο (σίγουρα θα το κάνω στο μέλλον), οφείλω να σας ομολογήσω ότι ως και ένα αρκετά σεβαστό σημείο της εξιστόρησης των γεγονότων δεν ένιωσα ότι δεν είχα όλες τις πληροφορίες γύρω από την υπόθεση -τουλάχιστον για μερικά από τα πρόσωπα- και το διάβαζα με πλήρη προσοχή και ενδιαφέρον. Με φανερή την εξέλιξη στην πένα του συγγραφέα, έχουμε ένα βιβλίο αρκετά καλογραμμένο και δομημένο με τέτοιον τρόπο ώστε να σε πείθει να το πας μέχρι τέλους. Ο συγγραφέας ξέρει να χειρίζεται τους ανθρώπινους φόβους σε ''πάντρεμα'' με αυτήν την οξύμωρη ανθρώπινη φύση που ναι μεν μπορεί να νιώθει να παραλύει μπροστά σε καθετί τρομακτικό, μα δεν παύει σαν άλλο άτακτο μικρό παιδί να βάζει το χέρι του μέσα στο βάζο με το γλυκό και να γευτεί το περιεχόμενό του.

Η ιστορία μας δίνεται λιτά και τόσο περιεκτικά την ίδια στιγμή που νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στα ίδια μέρη που περπατούν τα πρόσωπα και βιώνουμε τις ίδιες καταστάσεις. Η αντίθεση μεταξύ της γαλήνης και της ομορφιάς της φύσης και της λίμνης και των σκοτεινών νερών της και του τί τελικά μπορεί να κρύβεται στον πάτο της έρχεται να προκαλέσει έντονα και αντιφατικά συναισθήματα στην ψυχή και στη σκέψη μας. Κι όχι! Δε χρειάζεται ένα βιβλίο τρόμου για να μας ''γεννήσει'' ανάλογους συνειρμούς. Σκεφτείτε πόσο επικίνδυνος και τρομακτικός δείχνει ο βυθός της θάλασσας και το πώς το σκοτάδι των νερών της, καθώς καταδυόμαστε όλο και πιο βαθειά, μας προκαλούν μία ''ατμοσφαιρική'' αναταραχή από εκείνες που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.

Για να είμαι ειλικρινής, από ένα σημείο κι έπειτα, πέρασε η σκέψη από το μυαλό μου ότι θα είχα ακόμη πιο ολοκληρωμένη την εικόνα αν είχα διαβάσει πρώτα και το προηγούμενο βιβλίο (εσείς να τα διαβάσετε και τα δύο με τη σειρά έκδοσης), αφού κάπου σαν να μου φάνηκε ότι η ιστορία πήγαινε πιο γρήγορα και έχασα την όποια συνοχή. Ευτυχώς, όμως, αυτό δεν κράτησε για πολύ και η ανάγνωση συνεχίστηκε ομαλά μέχρι και τον επίλογο. Στα πιο θετικά στοιχεία, λοιπόν, του βιβλίου -για μένα ως αναγνώστρια- συγκαταλέγεται ο γρήγορος κι αμείωτος ρυθμός δράσης, η ύπαρξη του τρομακτικού στοιχείου, τα πρόσωπά του που δομούνται έτσι ώστε να είναι κι αληθοφανή και να εξυπηρετούν τον ρόλο που τους έχει ανατεθεί, οι περιγραφές των σκηνών, όπως και ο επίλογος που άφησε να αιωρείται μία πιθανή άνω τελεία/συνέχεια ( ; ) σε επόμενο βιβλίο.

Εν κατακλείδι, μπορώ να πω ότι διάβασα το βιβλίο και πέρασα όμορφες αναγνωστικές στιγμές έχοντάς το ως συντροφιά. Μπράβο στον συγγραφέα για τη δουλειά που έχει κάνει ως προς την εξέλιξή του κι εύχομαι να συνεχίσει έτσι!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια.