#Αφιέρωμα στα βιβλία της σειράς ''CHESTNUT SPRINGS": ''ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΔΙΑ" - ''ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΕΣ" - ''ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ" (εκδ. Ψυχογιός)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

#Αφιέρωμα στα βιβλία της σειράς ''CHESTNUT SPRINGS": ''ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΔΙΑ" - ''ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΕΣ" - ''ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ" 

Ακούστε να δείτε τί έπαθα! Ενώ είχα διαβάσει και γράψει (σε τετράδιο) τις κριτικές μου για τα δύο βιβλία της σειράς ''Chestnut Spings'', τα οποία υπογράφει η συγγραφέας Elsie Silver, με τίτλους ''Χωρίς καρδιά'' (Heartless) και ''Χωρίς ενοχές'' (Powerless), είχα ξεχάσει να τις ''ανεβάσω'' στο blog και να τα αναρτήσω. Ε! Ένα μυαλό είναι κι αυτό, χειμώνα και καλοκαίρι λειτουργεί δίχως διακοπή και ξεκούραση, οπότε λογικό να ξεχαστώ! Από την άλλη, βέβαια, δεν πειράζει αφού με αφορμή την κυκλοφορία και του νέου μυθιστορήματος της σειράς, με τίτλο ''Χωρίς φόβο'' (Reckless), επέλεξα να αναρτήσω σε ένα άρθρο τις κριτικές μου και για τα τρία βιβλία μαζί ως ένα κοινό αφιέρωμα. Αφήστε που θεωρώ ότι είναι πιο ξεκούραστο, βοηθητικό κι ενδιαφέρον και για εσάς... Α, να μην ξεχάσω να σας πω ότι τα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση από την κυρία Βασιλική Πατίκα.

Ξεκινώ, λοιπόν, με το 2ο βιβλίο της σειράς (*στο τέλος του αφιερώματος μπορείτε να βρείτε το λινκ και να διαβάσετε την κριτική μου για το 1ο βιβλίο της σειράς, με τίτλο ''Χωρίς κανόνες''), με τίτλο ''Χωρίς καρδιά'' κι αναρωτιέμαι. Μπορεί κάποιος/α να ζήσει δίχως καρδιά; Ή μήπως πρόκειται για μία ιδιαίτερη κι αλλιώτικη κατάσταση όπου η καρδιά μπαίνει σε άλλη λειτουργία που αφορά μόνο ζωτικές λειτουργίες κι όχι να νιώσει το καρδιοχτύπι του έρωτα και της αγάπης; Και κυρίως, γιατί κάποιος/α να καταφύγει σε αυτήν την επιλογή; Ένα τραύμα του παρελθόντος που πονά ακόμα, ή, για αποφυγή του όποιου κινδύνου στο μέλλον ένεκα των ακουσμάτων παρόμοιων ιστοριών τρίτων;

''Το να δουλεύω ως νταντά για τον πιο κατσούφη πατέρα στον κόσμο θα έπρεπε να είναι απλό. Μόνο που δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Κι εκείνος δεν μπορεί να κρατήσει τα χέρια του μακριά μου. Ο Κέιντ Ίτον είναι δεκατρία χρόνια μεγαλύτερος από τη Γουίλα Γκραντ και ούτε που την προσέχει, παρόλο που μένει στο σπίτι του για το καλοκαίρι. Ή τουλάχιστον αυτό ίσχυε, ώσπου ένα βράδυ η Γουίλα τον έπεισε να μπει μαζί της στο τζακούζι για ένα παιχνίδι θάρρους ή αλήθειας. Ο Κέιντ είναι τραχύς κι απότομος, αλλά η Γουίλα, ένα κορίτσι της πόλης, έχει αδυναμία στους γεροδεμένους άντρες με ροζιασμένα χέρια. Πώς να αντισταθεί; Στις ήσυχες στιγμές μαζί της, ο Κέιντ μαλακώνει. Και ο τρόπος που τη φροντίζει την κάνει να συνειδητοποιήσει ότι η αψάδα της συμπεριφοράς του δεν είναι παρά ένα προσωπείο. Κάποτε μία άλλη έπεισε τον Κέιντ ότι δεν είναι αρκετά καλός και έκανε την καρδιά του χίλια κομμάτια. Κι όμως, η Γουίλα δεν έχει νιώσει ποτέ πιο όμορφα απ’ ό,τι στην αγκαλιά του και είναι σχεδόν σίγουρη πως κι εκείνος καρδιοχτυπά για τη σχέση τους. Τι θα συμβεί, όμως, όταν περάσει το καλοκαίρι και λήξει το συμβόλαιο της Γουίλα; Θα αντέξει ο δεσμός τους ή μήπως ο Κέιντ θα αποδειχθεί τελικά άκαρδος;" (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας προφανώς και δε μας προσφέρει την σούπερ ουάου (συγγνώμη για τη μη λογοτεχνική χροιά της φράσης που χρησιμοποιώ, αλλά δεν μπορώ να βρω άλλη πιο ταιριαστή) από άποψη πρωτοτυπίας ιστορίας έρωτα κι αγάπης δύο προσώπων που μοιάζουν τόσο αντιφατικά μεταξύ τους. Αλλά να που κάποιες φορές, αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι αυτή η μαγική χρυσόσκονη όχι των παιδικών παραμυθιών, αλλά από εκείνη που ''πασπαλίζει'' τις σύγχρονες ερωτικές σχέσεις των ενηλίκων που είτε έχουν πάψει να πιστεύουν στο ευτυχισμένο τέλος εξαιτίας όχι και τόσο καλών προηγούμενων σχέσεων/επιλογών είτε η ίδια η ζωή και οι όποιοι ρόλοι έχουν επωμιστεί να φέρουν εις πέρας δεν τους το επιτρέπουν.

Κι εδώ έχουμε μία φλογερή σχέση που ταιριάζει απολύτως στο ταπεραμέντο και των δύο πρωταγωνιστικών προσώπων που δεν είναι και ό,τι πιο ήσυχο και ταπεινό από άποψη χαρακτήρα. Κάτι το οποίο μεταφράζεται και ως προς τις ερωτικές σκηνές που περιγράφονται μέσα στο βιβλίο που σε καμία των περιπτώσεων δε χρησιμοποιούνται ώστε να μας σοκάρουν, αλλά για να έρθουν να τονίσουν/αναδείξουν όλη αυτήν την εκρηκτική ερωτική χημεία μεταξύ των δύο εραστών. Σαν το όποιο φαινομενικό μίσος και αντιπάθεια να είναι η μάσκα που καλύπτει όλο αυτό το ορμητικό πάθος και έλξη που νιώθουν και δε θέλουν ούτε κι οι δύο να παραδεχθούν πώς νιώθουν! Ναι, το πώς ολοκληρώνεται η σχέση αυτών των δύο κάτι παραπάνω από προβλέψιμη κι αναμενόμενη θα μπορούσε να θεωρηθεί, μα και πάλι δε με βρήκε καθόλου αντίθετη. Σε τελική ανάλυση, τί βιβλίο που ανήκει στο είδος της αισθηματικής λογοτεχνίας θα ήταν αν δεν είχε ένα ανάλογο φινάλε; 

Και συνεχίζω με το 3ο βιβλίο της σειράς, με τίτλο ''Χωρίς ενοχές'', και η πρώτη σκέψη μου είναι ότι πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί να ζήσουμε κάτι χωρίς ενοχές; Δίχως να μας συγκρατεί η σκέψη κι ο φόβος της όποιας απογοήτευσης και του φόβου πίσω; Πόσα απωθημένα γεννιούνται σε καθημερινή βάση όλων αυτών; Πόσες αμφιβολίες και υποθετικά σενάρια δεν τριβελίζουν μέσα στο μυαλό μας χωρίς να μας αφήνουν σε ησυχία και να μας κάνουν να ζούμε μία ζωή ίσως και μισή ενώ αν τα εξωτερικεύαμε θα μπορούσαμε να βρούμε το νόημα και την όποια ευτυχία, διακαώς, αναζητούμε;

''Είμαστε μόνο φίλοι.

Φίλοι. Αυτή η λέξη με στοιχειώνει εδώ και χρόνια.

Και δε θέλω να διαλύσω τη σχέση μας.

Αλλά αυτό το ταξίδι με κάνει να αναρωτιέμαι… Κι αν ήμασταν κάτι παραπάνω;

Ο Τζάσπερ Τζερβέις για τους φανατικούς θαυμαστές του είναι ο ταλαντούχος και καρδιοκατακτητής παίκτης του χόκεϊ που βλέπουν στην τηλεόραση. Μα για τη Σλόαν Γουίντροπ θα είναι πάντα το χαμένο αγόρι με τα θλιμμένα μάτια και τη χρυσή καρδιά που πρωτογνώρισε ένα καλοκαίρι στο ράντσο. Ο καλός της φίλος. Ο άντρας που ονειρεύεται το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Μόνο που η Σλοάν πρόκειται να παντρευτεί έναν άντρα με τον οποίο δεν είναι ερωτευμένη, για να μην απογοητεύσει τον πατέρα της. Όταν, όμως, η ημέρα του γάμου της καταστρέφεται, ο Τζάσπερ είναι αυτός που τη στηρίζει. Και όταν ο δικός του κόσμος αρχίζει να διαλύεται, η Σλόαν τον ακολουθεί σε ένα απροσδόκητο ταξίδι. Όσο πιο πολύ χρόνο περνάνε μαζί τόσο ο Τζάσπερ σταματά να θυμίζει τον παιδικό της φίλο. Και ο τρόπος που την αγγίζει σίγουρα δεν είναι φιλικός. Ο Τζάσπερ Τζερβέις μπορεί να δείχνει ότι τη θέλει. Έπειτα από τόσα χρόνια όμως που την κρατάει σε απόσταση, θα πρέπει να αποδείξει ότι την αγαπάει." (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας αυτήν τη φορά επιλέγει να μας βάλει σε ένα πλαίσιο που αρκετοί/ες εκεί έξω έχει τύχει να βρεθούν εμπλεκόμενοι/ες τουλάχιστον για μία φορά στη ζωή τους. Τί συμβαίνει όταν το αντικείμενο του πόθου μας είναι ένα αγαπημένο φιλικό μας πρόσωπο; Θα μας αρκούσε η αγάπη σε φιλικό επίπεδο, ή, θα θέλαμε κάτι το παραπάνω; Τί γίνεται στην περίπτωση που αυτό το πρόσωπο δεν θα ανταποκριθεί με τον τρόπο που επιθυμούμε στην όποια ερωτική μας επιθυμία; Πώς θα αισθανθούμε μετά; Πόσο άβολο μπορεί να είναι όλο αυτό για αμφότερους/ες; Και κυρίως πώς θα συνεχίσουμε στην πορεία, εάν η φιλία μας έχει κλονιστεί, παντελώς, από αυτό; Κι από την άλλη, τί θα συμβεί στην περίπτωση που το άλλο άτομο τρέφει τα ίδια συναισθήματα για εμάς; Πόσο ιδανικό μπορεί να είναι όλο αυτό; Και σας ρωτώ. Για να βγούμε από το δίλημμα του τί θα γινόταν αν ίσχυε το ένα, ή, το άλλο, θα έπρεπε να φτάσουμε ένα βήμα προτού ''χάσουμε'' αυτό το αγαπημένο μας πρόσωπο, αφού κάποιος/η άλλος/η θα το διεκδικούσε; Τί θα κάναμε; Θα τολμούσαμε να πάρουμε το όποιο ρίσκο, ή, όχι;

Ναι, η συγγραφέας εμμένει να γράφει ιστορίες με ένα συγκεκριμένο μοτίβο που μοιάζουν σαν να τις έχουμε ακούσει ξανά και ξανά, μα εκεί ίσως να έγκειται και το γεγονός ότι πολλοί αναγνώστες και πολλές αναγνώστριες μπορούν να ταυτίζονται με τα όσα διαβάζουν και να βρίσκουν κομμάτια του εαυτού τους πάνω στα πρόσωπα και στις καταστάσεις που ζουν. Με μία βαθειά ειλικρίνεια και με μία τάση εξομολόγησης, όπως κι αναζήτησης κι εξωτερίκευσης των πραγματικών ''θέλω'' των πρωταγωνιστικών προσώπων η παρούσα ιστορία μπορεί να μην κραυγάζει τον έρωτα και την αγάπη, αλλά μας την προσφέρει μέσα από μία πιο τρυφερή εικόνα που δε χρειάζεται την όποια εκκωφαντική υπερβολή για να μας πείσει ότι κάτι ανάλογο είναι πιθανό να συμβεί. Ότι δηλαδή ο έρωτας όχι μόνο σε βρίσκει, μα σε περιμένει πιο κοντά απ'όσο μπορεί να νομίζεις ότι υπάρχει γύρω σου...

Και κάπου εδώ η ''επαφή'' μας με τους άνδρες της οικογένειας Ίτον και τις γυναίκες που θα κλέψουν τις καρδιές τους ολοκληρώνεται, προς το παρόν, με το 4ο βιβλίο της σειράς, με τίτλο ''Χωρίς φόβο''. Και ναι! Αν το καλοσκεφτούμε, ο έρωτας και η διεκδίκησή του χρειάζεται να γίνεται, από μεριάς μας, χωρίς φόβο, μα με πάθος και στοχοπροσήλωση! Και μία καινούργια συνθήκη έρχεται να μας απασχολήσει μέσα στην ιστορία του παρόντος βιβλίου. Και να σας πω και κάτι ακόμα; Νομίζω ότι το παρόν βιβλίο ίσως και να το αγάπησα/ξεχώρισα λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα (δίχως να θέλω να μειώσω την αξία εκείνων), καθώς θεωρώ ότι η ιστορία του έχει να προσφέρει αρκετά παραπάνω και είναι ό,τι πιο κοντά στο σήμερα.

''Νιώθω ξεκάθαρα ότι ο σέξι ξυλοκόπος με παρατηρεί, αλλά δε σηκώνω το βλέμμα μου για να δω. Έχω ένα φτερούγισμα στο στήθος, κάτι που είχα πάρα πολύ καιρό να νιώσω. Γιατί ήμουν ευτυχισμένη στον γάμο μου. Και τώρα… δεν είμαι.

Η Γουίντερ Χάμιλτον ξέρει ακριβώς τι σημαίνουν τα βλέμματα που της ρίχνει ο περιβόητος Θίο Σίλβα. Όμως είναι σχεδόν ελεύθερη από τον τοξικό της γάμο και έχει ορκιστεί να μείνει μακριά από τους άνδρες. Έτσι, το μόνο που βλέπει, όταν κοιτάζει τον Θίο, είναι ένας άνδρας που ξέρει ότι δεν πρέπει να πάρει στα σοβαρά. Μόνο που αυτό είναι αδύνατον. Γιατί ο Θίο είναι επίμονος. Και όσο σκληρά κι αν προσπαθεί η Γουίντερ να τον βάλει στον πάγο, εκείνος λιώνει όλες τις άμυνές της. Έτσι, εκείνο το βράδυ, έπειτα από αρκετά σφηνάκια τεκίλας, πιάνει τον εαυτό της να του ξεστομίζει τα πιο βαθιά, σκοτεινά της μυστικά. Υποτίθεται ότι θα ήταν μόνο ένα βράδυ. Το μυστικό τους. Ώσπου η Γουίντερ ανακαλύπτει ότι υπάρχουν μυστικά που είναι αδύνατο να παραμείνουν κρυμμένα για πολύ καιρό." (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας επιλέγει αυτήν την καυτή σχέση μεταξύ των δύο προσώπων θέλοντας να πάει ένα βήμα παραπέρα και να μιλήσει για την ανάγκη που έχουμε όλοι κι όλες να νιώσουμε εμπιστοσύνη προς το άλλο άτομο το οποίο συνδεόμαστε όχι απαραιτήτως μόνο σε ερωτικό επίπεδο, αλλά και σε ένα γενικότερο επίπεδο όπου πάνω του θα βρούμε ένα αποκούμπι της ψυχής μας. Ένας άνθρωπος που θα μας αγαπά σε όλα τα επίπεδα (ερωτικό, φιλικό, ανθρώπινο) ακριβώς όπως είμαστε. Με τα όποια καλά και αρνητικά. Μαζί με όλα τα ''βαρίδια'' που μπορεί να σηκώνουμε στην πλάτη μας σαν άλλα κληροδοτήματα των παρελθοντικών μας σχέσεων. Και μέσα σε όλα αυτά το αίσθημα της ευθύνης, της ωριμότητας, όπως και τη θέση μας μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία όπου ζούμε.

Άν θα χρειαζόταν να χαρακτηρίσω το βιβλίο, ή, πιο σωστά το νόημα που προκύπτει από εκείνο, είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με τις δεύτερες ευκαιρίες που ''ανοίγονται'' μπροστά μας και εμείς οφείλουμε να τις αρπάξουμε από τα μαλλιά και να μη δειλιάσουμε. Να μη φοβηθούμε λόγω του παρελθόντος και να πιστέψουμε ξανά στους ανθρώπους και στην αγάπη. Ναι, ας αποδεχθούμε το παρελθόν και να μάθουμε από εκείνο, μα να κοιτάξουμε το μέλλον με ελπίδα! Και εγώ αγάπησα το παρόν βιβλίο, διότι συνδυάζει σε αρμονικό βαθμό το απαιτούμενο πάθος με το όποιον ρομαντισμό δίχως το ένα να υπερβαίνει το άλλο. Κι όλα αυτά, σε ένα σκηνικό όπου βρίσκουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να ζήσει ό,τι επιθυμεί μαθαίνοντας να συμπορεύεται τόσο με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον! Εμένα όπως καταλάβατε μου άρεσαν όλα τα βιβλία της σειράς κι ανυπομονώ για το επόμενο! Μέχρι τότε σας προτρέπω να διαβάσετε αυτά που ήδη κυκλοφορούν!

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Διαβάστε την κριτική μου για το βιβλίο ''CHESTNUT SPRINGS 1 - ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΟΝΕΣ" εδώ: https://www.dominicamat.gr/2024/06/chestnut-springs-1.html