Ένας λόγος να πιστεύω

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω κάπως διαφορετικά να αποτυπώνω και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου για το βιβλίο που διάβασα. Ως αναγνώστρια έχω τις όποιες ''απαιτήσεις'', μα και ''παραξενιές'' που σχετίζονται με τα βιβλία και δη εκείνα που ανήκουν σε διλογίες, τριλογίες, σειρές βιβλίων κλπ. Πάντα υπάρχουν εκείνα τα βιβλία των εκάστοτε σειρών -ανεξαρτήτως ημερομηνίας κυκλοφορίας- που μπορούν και με ικανοποιούν συνεχώς, όπως κι εκείνα που ενώ ξεκινούν θεαματικά -κυρίως το πρώτο μίας σειράς- έπειτα η ανάγνωση των λοιπών να μοιάζει κάπως σαν ''αγγαρεία'' και πιο πολύ ως πείσμα για να έχει ολοκληρωθεί η ιστορία ως ''αναγνωστική'' εμπειρία, μα κι εκείνα που καταφέρνουν να αγγίξουν σταδιακά όλο κι ένα μεγαλύτερο κομμάτι της ψυχής και της σκέψης μου. Για ένα ανάλογο βιβλίο πρόκειται να σας μιλήσω. Ο λόγος για το τρίτο βιβλίο της σειράς ''Legacy", με τίτλο ''Ένας λόγος να πιστεύω'' (Reason to Believe), το οποίο υπογράφει η συγγραφέας Rebecca Yarros (Ρεμπέκα Γιάρος) και το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας σε μετάφραση ης κυρίας Νοέλας Ελισσά. Και ναι! Για μένα είναι το καλύτερο όχι μόνο βιβλίο, αλλά και ''κλείσιμο'' της παρούσας τριλογίας.

Όσοι κι όσες έχουμε διαβάσει τα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας, ''Η σπίθα" και ''Η φλόγα'' (στο τέλος του παρόντος κειμένου θα βρείτε και τις κριτικές μου για εκείνα) είμαι βέβαιη ότι έχουμε πάρει μία γερή δόση γύρω από τη ρομαντική και κατά τόπους ''πικάντικη'' οπτική της συγγραφέως γύρω από το ζήτημα του έρωτα, της πίστης στον σκοπό, την ευθύνη, την επιστροφή στην πατρίδα, την ευθεία αντιμετώπιση των φόβων και των ερινυών μέσα σε ένα πλαίσιο που το αγκαλιάζει τρυφερά όλο αυτό το κλίμα των μικρών επαρχιακών κοινοτήτων. Όμως, το παρόν βιβλίο δεν είναι μόνο αυτό. Η συγγραφέας με μία γραφή πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη επιλέγει να βάλει τον έρωτα σε ένα παράλληλο δρόμο που δεν αφορά μόνο τα δύο εμπλεκόμενα με αυτόν πρόσωπα, αλλά το πάει ένα βήμα παραπέρα. Θα καταλάβετε στην πορεία το τί εννοώ.

''«Θα ΤΟΥΣ ΠΑΡΩ ΕΓΩ!» Αυτά είναι τα αυθόρμητα λόγια μου στην κοινωνική λειτουργό, όταν ο πεντάχρονος μαθητής μου, ο Λίαμ, και ο μικρός του αδερφός χρειάζονται επειγόντως ανάδοχη φροντίδα. Θα κάνω τα πάντα για να μείνουν μαζί. Το διαμέρισμά μου, όμως, έχει πλημμυρίσει, και μόνο ένα μέρος μπορώ να σκεφτώ… το δικό του. Ο Νοξ Ντάνιελς, ο κολλητός του αδερφού μου, προσφέρεται αμέσως να μας φιλοξενήσει. Θα επιστρέψει στην πόλη σε έναν μήνα, μαζί με τους υπόλοιπους πυροσβέστες, για την επανασύσταση της επίλεκτης ομάδας των πατεράδων μας. Δεν έχει σημασία που είμαι κρυφά ερωτευμένη με τον Νοξ από τότε που ήμασταν παιδιά· που τα αισθήματά μου για εκείνον ίσως καταστρέψουν μια φιλία ζωής. Ούτε κι εκείνο το απερίσκεπτο φιλί τη βραδιά του χορού αποφοίτησης, που προσποιούμαστε πως δεν συνέβη ποτέ, έχει σημασία… Γιατί θα έχω φύγει από το σπίτι του πολύ πριν επιστρέψει. Μόνο που μπροστά στην πόρτα στέκεται ο Νοξ – έναν μήνα νωρίτερα. Πανέμορφος όπως πάντα, κι εγώ γεμάτη λεκέδες από το μωρό. Ρίχνει μια ματιά στα αγόρια και μου λέει πως μπορούμε να τα καταφέρουμε· να υποκριθούμε, για λίγο, ότι είμαστε ζευγάρι ώστε η υπηρεσία να μη χωρίσει τα αδέρφια. Κι έτσι, ξαφνικά, όλα αποκτούν νόημα…" (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας επιλέγει από την αρχή σχεδόν της εξιστόρησης της υπόθεσης να κάνει μία ανατροπή. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με έναν ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα που μπορεί και ζει σαν άλλο απωθημένο στις ψυχές και τις σκέψεις των δύο πρωταγωνιστών και να ''φουντώνει'' σαν τη φλόγα της φωτιάς όταν μετά από χρόνια αυτά τα πρόσωπα συναντιούνται ξανά, αλλά θέτει επί τάπητος ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που δεν είναι άλλο από την υιοθεσία και την αναδοχή. Κι αν νομίζετε ότι ένα αισθηματικό/κοινωνικό μυθιστόρημα του είδους μπορεί να είναι επιεικώς ακατάλληλο για να διαχειριστεί μέσα στην ιστορία του ένα τέτοιο ζήτημα, η συγγραφέας μας αποδεικνύει πόσο λανθασμένη είναι αυτή η σκέψη. 

Αγάπησα τον τρόπο που η συγγραφέας με προσοχή, σεβασμό, νοιάξιμο, ενσυναίσθηση και φροντίδα προσεγγίζει κάθε πρόσωπο της ιστορίας της. Ο παραλληλισμός του ζευγαριού -που αμφότεροι έχουν χάσει έναν γονιό πάνω στο καθήκον και η ανάγκη για να αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου όπου μπορεί να αισθανθούν ζεστασιά, εμπιστοσύνη και αγάπη και ότι θα ακούγονται δίχως να κρίνονται- με τα δύο μικρά αγοράκια που θα τους ''ενώσουν'' υπό το πρίσμα αυτής της ιδιαίτερης και σύγχρονης οπτικής της οικογένειας είναι ο βασικός καμβάς πάνω στον οποίο θα ''κεντήσει'' όλη την πλοκή. Κι αυτό δίχως καμία τάση δήθεν ανθρωπισμού, ή, για να προκαλέσει το θυμικό του αναγνωστικού κοινού. Όχι! Δεν προβαίνει σε τέτοιες μικρότητες. Αντιθέτως, μιλάει με ειλικρίνεια για όλα τα συναισθήματα που μπορεί να γεννήσει μία τέτοια κίνηση σε όποιον άνθρωπο επιλέξει να την κάνει, αλλά και τον αντίκτυπο όχι μόνο στη δική του ζωή, μα και των γύρω του/της. Για να μην πω το πόσο εύστοχα και με ευθύ λόγο, χωρίς να κρύβεται πίσω από ωραιοποιημένες καταστάσεις, τολμά να μιλήσει για όλη αυτήν τη γραφειοκρατία και τα λοιπά αρνητικά του συστήματος που δεν επιτρέπει τόσο σε αυτά τα παιδιά όσο και σε εκείνους τους ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν να νιώσουν στοργή κι αγάπη μέσω της σταθερότητας. 

Ξέρετε, για μένα είναι πολύ αγαπημένος τρόπος η παράλληλη πρωτοπρόσωπη αφήγηση της ιστορίας από τα κεντρικά της πρόσωπα. Όχι μόνο διότι δίνουν έναν συνεχόμενο παλμό ζωντάνιας σε όλο το κείμενο, αλλά διότι μου επιτρέπουν να κοιτάξω βαθειά μέσα τους και να έχω μία ολοκληρωμένη εικόνα. Ακόμη κι ο τρόπος που το ένα από τα δύο μικρά παιδάκια μιλάει σε κάποια σημεία της υπόθεσης με έκαναν να νιώσω σαν εκείνο το παιδί παρ'όλο που δεν έχω ίδιες εμπειρίες ζωής. Αφουγκράστηκα τον πόνο, τον φόβο, μα και την ελπίδα και τη χαρά του για ένα καλύτερο μέλλον! Και η συγγραφέας δίνει τον χώρο και τον χρόνο να εξελιχθεί η ιστορία όπως πρέπει. Δεν κουράζει και κυρίως δεν πιέζει τίποτα. Δε λέω ότι όλα είναι ρόδινα και εξιδανικευμένα, αλλά μας προτρέπει να μη χάνουμε την πίστη μας. Ναι, μας δίνει όχι μόνο έναν λόγο να πιστεύουμε, μα αρκετούς παραπάνω.

Εν κατακλείδι, το ''Ένας λόγος να πιστεύω'' είναι το πιο ολοκληρωμένο και καλογραμμένο βιβλίο της τριλογίας που όχι μόνο μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις μεταξύ των τριών, αλλά με έκανε να θέλω να βρω κι εγώ ένα λόγο να πιστεύω και να ''πιαστώ'' από εκείνον! 

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Διαβάστε την κριτική μου για το πρώτο βιβλίο της τριλογίας ''Η σπίθα'' εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/05/blog-post_25.html

Διαβάστε την κριτική μου για το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας ''Η φλόγα'' εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/11/blog-post_1.html